Hoe verkoop ik mezelf en mijn bedrijf?

Kalender
mei 2012

Z M D W D V Z

« apr

1 2 3 4 5

6 7 8 9 10 11 12

13 14 15 16 17 18 19

20 21 22 23 24 25 26

27 28 29 30 31
Recente berichten
Archief

Hoe verkoop ik mezelf en mijn bedrijf?

Geplaatst door legatio

10 mei 2012 @ 11:19 | Hoe verkoop ik mezelf en mijn bedrijf? | Berichten (0)

De meeste van ons kennen het wel, de “elevator pitch”. Een Amerikaanse term die ook in Nederland steeds meer gebruikt wordt. In onze moedertaal is het niet meer of minder dan kort en bondig aangeven wat je doet en waarom men bij je zaken moet doen. Bij voorkeur vanuit een enthousiaste opstelling. Het blijkt echter dat veel mensen moeite hebben met het zichzelf kort en bondig neerzetten en dat maakt dat ik er graag enkele woorden aan wil spenderen.

Veel mensen zeggen bescheiden te zijn en het moeilijk te vinden zich en public op te borst te kloppen, althans zo ziet men dat. Wat wel typisch Nederlands is. Het resultaat is dan dat er nogal geijkte teksten opgelepeld worden en dat is niet echt handig. Immers, als je meer van hetzelfde bent en doet, wat is dan je toegevoegde waarde? Je bent net zo gemakkelijk inwisselbaar.

We gaan er dus vanuit dat iemand inderdaad met een bepaald beeld en passie ergens aan begonnen is. Dit is inmiddels de essentie van de onderneming geworden en het is aan te bevelen om juist die essentie kort en bondig vloeiend uit je mond te krijgen. Vervolgens komt het volgende aspect om de hoek, namelijk het gegeven dat we de neiging hebben veel te praten. Dan moeten we maar hopen dat die elevator een dertigtal etages moet passeren, anders redden we het niet en stappen je passanten weer uit de lift zonder dat ze weten wat jij doet en waarom ze het bij je af moeten nemen … en dat is dan weer een gemiste kans!

Wat kan helpen in dit proces, is terug te keren naar de basis en je volzinnen om te zetten naar steekwoorden. Wat doe je primair en waarom ben je dit gaan doen? Waar ligt de kern en hoe heb je bepaald dat je manier van werken onderscheidend c.q. beter is? Ondermeer dit type vraag moet je jezelf stellen of je neemt een professional in de arm die je hierbij helpt.

Inmiddels heb ik ook een aantal ondernemers geholpen en wat me opvalt is dat veel ondernemers dan nog steeds tot hele verhalen komen. Zeerwel mogelijk met als reden dat ze maar willen overtuigen dat je bij hen moeten zijn. Ze zijn namelijk zélf in de overtuiging dat veel woorden hieraan spenderen helpt in dit proces. En dat is een misvatting.

Daarnaast speelt het verbreden van de focus nogal eens een rol. Zoiets sluipt er vaak na verloop van tijd in en als het de primaire business helpt/ondersteunt, is daar niets mis mee. Maar dat korte praatje wat duidelijk moet maken wat je doet en wat je onderscheidend maakt, moet de essentie van je onderneming omvatten. Alles wat je er mogelijk omheen doet, is even niet relevant.

Kortom, zo gemakkelijk is het niet. Maar zo nodig is het wel en gelukkig lijken steeds meer ondernemers dat te zien. De focus houden op wat je primair doet en dit met enkele korte en krachtige zinnen verwoorden. Wat is communicatie toch prachtig!

Ondernemen met open vizier

Geplaatst door legatio

28 april 2012 @ 09:25 | Ondernemen met open vizier | Berichten (0)

Laatst zei iemand tegen me, dat je altijd zo scherp mogelijk je goederen/producten moet inkopen. Natuurlijk klopt dit en eigenlijk is het niet meer dan logisch. Toch wil ik wel de nuancering maken dat ik dit niet ten kosten van alles doe. Ik vind service, een goede samenwerking die toekomstgericht is erg belangrijk. Maar mogelijk nog belangrijker is het aspect dat ik open en eerlijk zaken wil kunnen doen. Pas dan zie ik de “win-win” van toepassing worden.

Ik verdiep me sinds enige tijd in de kledingindustrie en zie dat er een duidelijk verschil is in kwaliteit van confectie en maatkleding. De marge op confectie is groter, alleen mijn hart gaat uit naar het leveren van een hoge kwaliteit. Ik wil graag met mooie stoffen en de betere kledingmakers werken en dat kost nu eenmaal meer geld. Dat mijn inkoper vervolgens ook wat wil verdienen, is evident. Nou gun ik hem dat ook, behalve als hij voorstellen doet die niet goed aanvoelen.

Ik heb dan nog niet de concrete inkoopcijfers in handen, maar voel aan – ik volg mijn intuïtie goed – dat er iets niet koosjer is. In het gesprek om tot zaken te komen, escaleert het bijna wanneer ik mijn gevoel adresseer.

Het is frappant te zien dat mijn eerlijkheid en directheid de man in een hoek dwingt waar hij helemaal niet wil zitten. Dit is niet mijn opzet, alleen wil ik eerlijk zaken doen en niet met dubbele agenda’s van doen hebben. Ik blijf aandringen op de inkooplijst en als hij deze vervolgens – na verschillende keren uitgelegd te hebben dat het niet kan – toch boven tafel haalt, zeg ik dat hij een voorstel voor zijn marge mag doen. Nu snapt hij er niets meer van, want hij dacht om de één of andere reden dat ik per se die inkooplijst wilde hebben. Het enige wat ik wil is dat hij eerlijk is, de inkooplijst vormt de basis en hij mag als tussenpersoon uiteraard zijn marge aangeven. Mondeling gaf hij een indicatie die me wel aanstaat en dus krijg ik zijn voorstel om vervolgens mijn eigen marge te kunnen bepalen.

Maar ook na dit proces blijf ik me verbazen dat mensen moeite hebben met eerlijk zaken doen. Het is logisch dat iedereen die een rol vervult in het proces, hiervoor betaald moet worden, ook de tussenpersoon dus. Maar dit staat los van het feit dat het wel eerlijk moet zijn én in balans met wat de uiteindelijke personal tailor aan werk heeft om te komen tot mooie maatkleding.

Terugkijkend op dit proces en enkele processen vanuit andere branches, vind ik het jammer dat er zoveel mensen moeite hebben met het principe “met open vizier zaken doen”. Komt zoiets voort uit slechte ervaringen, zijn mensen een beetje paranoia of is men slechts met geld bezig. Ik hoop in ieder geval niet het laatste, want dat doet de branche geen goed … geen enkele branche trouwens.

Tot de enkels in de klei

Geplaatst door legatio

14 april 2012 @ 08:49 | Tot de enkels in de klei | Berichten (0)

We zijn al heel wat jaren afzonderlijk en samen bezig en dat blijft ook zo. Op dit moment heeft de één een nieuwe uitdaging gevonden bij een Amerikaanse onderneming in opleidingen en de ander in de opstart van een bedrijf in maatkleding. Heel divers zou je denken, echter het heeft ook raakvlakken. Namelijk dat in beide gevallen wij weer lekker ouderwets ‘tot de enkels in de klei staan’.

Wie goed is in managerial werk (waarbij in de basis aanleg aanwezig is), moet dit overal goed kunnen doen. De basis heeft te maken met het in staat zijn mensen situationeel aan te sturen, inspirerend te zijn en analytisch te werk te gaan. Hetzelfde geldt voor het opzetten van een onderneming. Dit hebben wij al vaker gedaan, en hoewel iedere business zo haar specifieke kenmerken heeft, is de basis altijd hetzelfde.

Je zou dus zeggen appeltje-eitje en maar niets is minder waar. Dit heeft onder andere te maken met het product, marktbewerking en mensen. Hierbij ook nog eens rekening houdend met interne en externe invloeden. De één heeft niet veel ervaring met het verkopen van opleidingen en gaat zich verdiepen in deze materie en de ander draagt graag mooie kleding, maar verder is ze professioneel niet gekomen. Maatkleding verkopen is een heel andere discipline en om daar het gevoel bij te krijgen, moet je je dus onderdompelen in deze wereld.

Dat maakt voor die basistaken niets uit, want hoewel je het van verschillende kanten kunt aanvliegen, de basis die je legt moet solide zijn. Maar je wilt er ook commercieel een succes van maken en dat vergt gevoel krijgen bij of uitbouwen van de betreffende business. Laat nou net daarvoor het hoge hakje de klei in moeten.

Hoewel wij ons terdege bewust zijn van het feit dat de meeste mensen niet veranderingsgericht zijn, zien wij het als een uitdaging om nieuwe dingen neer te zetten en hetgeen er is uit te bouwen en te professionaliseren. Daarmee hebben wij dus een uitgelezen kans om ons in nieuwe business te verdiepen via respectievelijk Laureate en DesignedbyFaisel. Hoe anders is deze markt, hoe boor je nieuwe (commerciële) contacten aan, kan je hier met het grootste gemak crosssellen of is dat not done en noem maar. Daarnaast is het ook goed je te verdiepen in de producten (in dit geval opleidingen en kleding), want wat doet het voor én met mensen?

En dus … hoe ervaren je ook bent met bedrijfstechnische zaken, het blijft van belang je te verdiepen in de materie om op deze wijze objectief en open minded een prestatie neer te zetten. Dat zal nooit veranderen.

De jeugd en de toekomst

Geplaatst door legatio

2 april 2012 @ 14:54 | De jeugd en de toekomst | Berichten (0)

De uitdrukking ‘de jeugd heeft de toekomst’ zou in wezen een positieve moeten zijn. Echter, op dit moment is het de vraag of dit wel echt zo is.

De veronderstelling bij jongeren is dat ze hoge salarissen gaan verdienen, die bijna niet meer realistisch te noemen zijn. Met het oog op deze ogenschijnlijk rooskleurige situatie gaan jongeren steeds vaker geld lenen, zonder de consequenties echt te overzien. Zo’n 30 procent van de jongeren schijnt al op jonge leeftijd schulden te hebben.

Hoewel de jeugd beïnvloedbaar is door de omgeving en de media, heeft diezelfde jeugd absoluut de toekomst en dat is maar goed ook. Lesstof komt gemakkelijk de hersenen binnen en jongeren zijn nog te sturen en te stimuleren om anders te denken. Als we het bijvoorbeeld over de financiën hebben, valt de schade wellicht nog te repareren.

Passie

Nu is het zo dat we op de werkvloer nogal eens ondernemers of ondernemende mensen spreken die vanuit passie werken, ergens volledig voor willen gaan en toch die financiën niet op orde hebben. Hoewel wij er niet vanuit gaan dat een ondernemer een boekhouder is, immers ieder zijn vak, moet er wel basiskennis aanwezig zijn.

Het is toch van belang dat je inzicht hebt in wat je aan financiële middelen (nodig) hebt en wat je (in)directe kosten zijn. Helaas gaat het daar vaak fout en als dan het water richting de lippen gaat is de focus weg bij een wellicht grandioos concept.

Van dat leuke bedrijf kan zomaar weinig over zijn als je alleen nog bezig bent met je hoofd boven water te houden. Nu ondersteunen we graag ondernemers en ondernemende mensen, maar als er niets verandert, dan blijft het zo’n bodemloze put waar keer op keer ondernemers in duikelen.

LEF

Een tijdje geleden kwamen wij via een opleiding die wij gevolgd hebben in aanraking met de stichting LEF, Leven en Financiën. Deze stichting vindt haar basis binnen het initiatief van mensen uit de financiële wereld die de handen ineen geslagen hebben om iets op te zetten voor jong volwassenen.

En zo is men uitgekomen bij het ROC-onderwijs, waar inmiddels al een aantal jaren gastdocenten op vrijwillige basis lesgeven over leven en financiën. Geen eenrichtingsverkeer en wijzen met het typisch Hollands vingertje, maar op een interactieve manier bezig zijn met de jeugd.

Bezig zijn met zaken die hen aanspreken en waar ze iets mee kunnen. Op deze wijze hoopt men dat het beklijft in die jonge hersenen en ze er direct of later in hun leven wat mee kunnen.

Voorkomen

Als wij dat koppelen aan de generatie die wij trachten te helpen, dan kunnen we alleen maar concluderen dat als het jonger aangepakt wordt, erger voorkomen kan worden. Aangezien voorkomen altijd beter is dan genezen, zijn wij enthousiast geworden en hebben we de opleiding gevolgd en wordt er lesgegeven.

Waarbij het een feest is als je ziet dat je lesstof goed is, jij goed voorbereid bent om voor deze jong volwassenen te staan en het allerbelangrijkste …. dat het aankomt wat je over te dragen hebt vanuit theorie en (eigen) praktijk.

Het is een utopie om te denken dat we zometeen overbodig zijn in het ondersteunen van de ondernemende medemens. Echter, het idee een steentje bij te kunnen dragen door dit proces bij de jeugd al aan te pakken en te keren, is loffelijk en we werken graag mee aan dergelijke initiatieven.

Hete kolen zijn niet heet

Geplaatst door legatio

17 maart 2012 @ 08:06 | Hete kolen zijn niet heet | Berichten (0)

Op uitnodiging van Ratelband hebben we een sessie van hem mogen bijwonen en of het nu ADHD is of gewoon een gezonde dosis energie, adem heeft de man zeker. Waar we in deze column over willen schrijven is een aspect waar wij eerder over geschreven hebben. Een aspect wat Ratelband ook – terecht – in zijn workshop aanhaalt, namelijk het altijd hebben van een keuze.

Zowel in werk als privé komen we mensen tegen die het om wat voor reden dan ook niet meer zien zitten. En laten we ook eerlijk zijn, dat kan iedereen overkomen. Echter, het wordt anders als deze mensen zichzelf plaatsen in de slachtofferrol. Wat je ook zegt of doet, er is altijd een reden waarom iets niet kan of waarom hij/zij het niet gedaan heeft. Tijdens de sessie met Ratelband komt dit ook naar voren en hoewel er dan mensen in de zaal zitten die willen en dus de eerste stap al gezet hebben, het is gemakkelijker om te zeggen dat iets niet kan dan het tegendeel te bewijzen.

Wat door dat ‘tjakka’ – een woord wat hij niet meer wil gebruiken vanwege de negatieve lading – op een beeldende manier aan de oppervlakte komt, is dat je altijd een keuze hebt. Ook als je even niet zo lekker in je vel zit, je je baan net verloren bent of je bang bent je passie te gaan volgen … de negatieve slachtofferrol is een keuze. De positiviteit opzoeken en er voor gaan – wat dat dan ook mag zijn – daarmee ook.

Noem het sensatie, noem het spectaculair, maar een vrouw die panisch is voor slangen en plots met twee wurgslangen om haar nek staat, heeft een keuze gemaakt. Een keuze om niet bang te zijn. Wij hebben met blote voeten over hete kolen gelopen en onze voeten zijn niet verbrand en doen niet pijn. Wij hebben de keuze gemaakt dat het niet heet is en geen pijn doet en onze geest zit zo in elkaar dat het werkt. En ja, er waren wel enkele mensen die wat pijn aan de voeten hadden. Getwijfeld of toch een andere keuze gemaakt?

Natuurlijk lach je niet echt als je ontslagen wordt, maar als je het als de mogelijkheid ziet om nieuwe keuzes in het leven te maken, dan kan je een negatief proces omdraaien. Die negatieve spiraal, die trechter waarmee je naar beneden gezogen kunt worden, kan je stoppen als je het echt wilt.

Het mooie van dit alles is, is dat je daar niemand anders voor nodig hebt dan jezelf. En als we daartoe in staat zijn, levert een krimpende economie, bezuinigingen die je continu om de oren vliegen en banen die op de tocht staat, toch nog iets op. Iets wat veel meer waard is dan aandelen, tweede huizen of derde vakanties … namelijk een vrije keuze.

Mijn baan op de tocht!

Geplaatst door legatio

12 maart 2012 @ 14:44 | Mijn baan op de tocht! | Berichten (0)

Als je in veranderende omgevingen werkzaam bent, waar reorganisaties regelmatig een thema zijn, dan is het logisch dat je te maken krijgt met banen die op de tocht komen te staan. Tijdens zo’n periode krijg je te maken met een scala aan menselijke emoties, welke over het algemeen nogal negatief zijn.

Soms zijn het heel schrijnende gevallen, waarbij je op voorhand kunt zeggen dat de kans op een baan elders minimaal is. We vinden het een vanzelfsprekendheid dat we kijken wat we voor deze mensen kunnen doen, maar eerst en vooral moet een reorganisatie doorgevoerd worden. Wat vervolgens een opvallend fenomeen is, is het ongeloof van werknemers over de situatie. Waarbij het ogenschijnlijk ten onrechte ontslaan alleen uit winstbejag zou zijn. Vaak komt een dergelijk traject voor werknemers maar ook voor managers als donderslag bij heldere hemel.

De vragen die bij ons opkomen, hebben feitelijk veelal betrekking op het communicatietraject. Als een bedrijf moet reorganiseren, omdat het er financieel slecht voor staat en de medewerkers weten van niets, dan moet er eerder iets in de communicatielijnen zijn misgegaan. Het kan voor de mensen binnen het bedrijf, als je een dergelijk traject gedegen doorvoert, niet onverwacht komen. Bij een grotere onderneming kan en wellicht moet een ondernemingsraad een rol vervullen, maar primair is de organisatieleiding verantwoordelijk voor het (tijdig) informeren van haar medewerkers. Periodieke cijfers melden en bespreken geeft ook een goed beeld hoe goed (of niet) het gaat met een onderneming. Waarbij er mogelijk zelfs een wisselwerking kan ontstaan.

Natuurlijk is het zo dat in bepaalde bedrijfstakken de gegeven informatie niet kan of zal leiden tot een ommekeer in de negatieve financiële spiraal. Echter, het voorkomt het volledige onbegrip als je gaat communiceren op het moment dat je mensen moet ontslaan om je bedrijf te redden. Het risico wat je als ondernemer loopt is dat goede mensen ook bang voor hun baan zijn, gaan solliciteren en je bedrijf als eerste gaan verlaten. Maar het is een ethische vraag of je een goede werkgever wilt zijn, waar dit onder een soort zorgplicht valt of dat je alleen met de cijfers bezig bent.

Dat is een gewetensvraag die je een ondernemer voor moet leggen en die hij/zij alleen zelf kan beantwoorden. Waarbij we natuurlijk wel adviseren, ook als het gaat om de communicatie.

Gegeven het aantal ondernemingen waar medewerkers op het laatste moment pas te horen krijgen dat salarissen mogelijk niet meer overgemaakt kunnen worden, zijn wij van mening dat er nog veel moet gebeuren. Alleen al op gebied van financieel management, communicatie en/of HR-gerelateerde zaken. Enerzijds zijn het – professioneel gezien – reuze interessante vakgebieden, maar anderzijds blijft de verbazing aanwezig, waarom er nog zo weinig gedaan wordt met de geschiedenis (die zich blijft herhalen). We draaien al wat jaartjes mee in deze wereld en die verbazing zal (helaas) nog wel even aanduren, denken wij.

Ondernemen is ook werken voor weinig!

Geplaatst door legatio

19 februari 2012 @ 07:12 | Ondernemen is ook werken voor weinig! | Berichten (0)

‘Ondernemen is echt werken’ is een kreet die een bevriend beginnende onderneemster laatst bezigde. Ze voegde er aan toe, dat ze het nu met haar prima salaris bij haar huidige werkgever, financieel een stuk gemakkelijker heeft. Ze zit in een overgangsfase, zodra het mogelijk is gaat ze stoppen bij haar werkgever.

Ze moet als ondernemer zo meteen opeens zelf zorg dragen voor verzekeringen en pensioen. Ze heeft ook uitgerekend dat ze behoorlijk wat klanten moet hebben om maar enigszins in de buurt van haar huidige salaris te komen. En als klap op de vuurpijl wil de belastingdienst dan ook nog een behoorlijke hap van haar inkomen hebben. Alles tegen elkaar afwegende valt dit gedeelte van het zelfstandig ondernemerschap haar zwaar.

Ze is niet de eerste ondernemer die tijdens het opstartproces zo met de zaken geconfronteerd wordt. Natuurlijk weten ondernemers dat die vrijheid die je er voor terug krijgt, veel waard is en er zelden een zelfstandig ondernemer nog terug gaat in loondienst. Maar zo’n echte rekensom die je met de neus op de feiten drukt, is heel belangrijk. Zo kan je terug naar de basis, wat heb je echt nodig om van te leven, wat is wenselijk en hoe ga je met extra´s om. Sparen, extra investeringen doen etc. etc.

Het begin van dit artikel suggereert misschien dat als professional in loondienst je wellicht niet echt hoeft te werken en hoewel die banen er ook daadwerkelijk zijn, geldt dit niet voor de meeste mensen. Wat wel geldt in loondienst is dat al die extra’s al geregeld zijn. Wat je op je rekening gestort krijgt, is ook daadwerkelijk dat wat je te besteden hebt. En dat is wezenlijk anders dan de zelfstandig ondernemer. Mede om die reden hebben we dan ook al vaker bij mensen die in loondienst zijn, gevraagd om die rekensom te maken. Want gebleken is, is dat het voor iedereen goed is om zo nu en dan al die kosten eens (op papier) de revue te laten passeren.

Al die abonnementen, lees je de bladen eigenlijk wel? Waarom zijn die stookkosten zo omhoog gegaan, wat zijn concreet de kosten voor eten en drinken, aan welke liefdadigheid geef ik allemaal en sta ik daar nog steeds achter? Maar ook mijn provider voor mijn electronisch lijntje naar buiten is erg prijzig, is de concurrent beter c.q. goedkoper?

Vragen die je, als het salaris maandelijks gestort is, gewoon afgeschreven worden en waar mensen nauwelijks bij stil staan. Natuurlijk bevestigen ook hier uitzonderingen de regel, maar op het moment dat ik in mijn privé-kring rondvraag, komen de meeste met een antwoord in de trend van “daar moet ik ook eens naar kijken” of “tja, dat wordt iedere maand afgeschreven, zal wel goed zijn” of “zolang ik het me nog kan veroorloven, vind ik het prima”. Natuurlijk moet iedereen vooral zelf bepalen wat hij of zij doet. Maar behalve dat een dergelijke exercitie veel geld kan schelen, wil het ook nog wel eens doorwerken in het zogenaamde ‘geld bewustzijn proces’. Zeker ten tijde van een economische crisis kan dit van toegevoegde waarde zijn. Al is het maar om angst voor het wegvallen van een stuk veiligheid weg te nemen.

Terugkomend op de onderneemster in spe … ze heeft het er graag voor over, want ze volgt haar passie. Ze gaat nu doen waar ze goed in is, wat ze echt leuk vindt en trekt – niet wetend wat er gebeurt met haar projectwerk bij de huidige werkgever – de deur achter zich dicht. Daar heeft ze graag voorover dat ze misschien met wat minder begint. Immers, ze heeft niet meer nodig dan normaal te kunnen leven, gelukkig wordt ze van haar werk … en dat is onbetaalbaar.

De ultieme verbinder

Geplaatst door legatio

4 februari 2012 @ 11:34 | De ultieme verbinder | Berichten (0)

Meer dan ooit kunnen we in deze tijd de persoon gebruiken die een werkelijke verbinder is. En hier mee bedoelen we niet degenen met het commerciële gebrabbel “we moeten het samen doen”. Nee, we bedoelen iemand die echt mensen, politieke partijen of ondernemingen weer succesvol bij elkaar kan brengen. Degene die zich richt op het benoemen van de overeenkomsten in plaats van de verschillen.

De maatschappij, wij, zijn aan het verharden. Je merkt het zichtbaar in de politiek, maar ook in het bedrijfsleven komen mensen tegenover elkaar te staan. Er is geen ruimte meer voor gesprek, we moeten handelen – soms tegen beter weten in – en wordt de managerial quote “my way or the highway” wel heel letterlijk gebezigd. Kortom, de ruimte voor discussie is er niet. Natuurlijk is een onderneming geen democratie, maar een medewerker die je betrekt bij een proces, voelt zich serieus genomen. En een betrokken medewerker is loyaler en productiever.

Maar ook ondernemingen die abrupt een samenwerking ontbinden, vanwege de crisis of verschillen van inzicht, kunnen in een gesprek waarin wordt gekeken naar overeenkomsten en gezamenlijke doelen, wellicht nader tot elkaar komen. Kortom, ruimte voor een dialoog heeft altijd meerwaarde, maar dan moet wel iemand die rol als verbinder op zich nemen. Een uitgelezen taak voor de ondernemer anno 2012.

Het radicale wordt in de politiek ook steeds meer zichtbaar. Partijen staan ver uit elkaar en dan moet er een partij, een echte leider of inspirator, in staat zijn deze mensen weer dichter bij elkaar te brengen. Overeenkomsten boven tafel te halen en de discussiepunten in ieder geval vanuit begrip voor het standpunt laten uiten. Waar begrip is, is eerder ruimte tot samenwerking. Hiermee niet zeggende dat het poldermodel werkt, want dat doet het in onze ogen namelijk niet.

Ook in de dagelijkse gang van zaken “aan de keukentafel” komt dit onbegrip en de verharding terug. Neem nou de burenruzie, waarbij de buurman net even iets geluidsoverlast als voorheen produceert. Wanneer deze persoon hierop aangesproken wordt, bestaat de kans dat deze dit zeer persoonlijk neemt met een escalatie als gevolg. Deze mensen moeten dan door een derde bij elkaar gezet worden om het dispuut te beslechten. De televisieprogramma’s buitelen over elkaar om deze sensatie uit te buiten en de bemiddelaar te spelen.

De man of vrouw die, op wat voor niveau dan ook, mensen weer dichter bij elkaar brengt is een persoon die in ieder geval het eigen ego voorbij is. Deze leider die enerzijds zoekt naar de overeenkomsten, om mensen aan tafel te krijgen en anderzijds partijen in kan laten zien, dat vooruit komen (vanuit de eigen standpunten) soms ook het gesprek aangaan kan betekenen.

Je kunt niet iemand anders begrijpen (zonder het eens te zijn) als je het verhaal niet echt hoort. Begrip kweken is een eerste stap. Maar ook de meest negatieve kant schetsen, het doemscenario, hoort bij de rol van de verbinder. Immers, dat is mogelijk het andere uiterste op het moment dat mensen niét dichter bij elkaar komen. Het totaalplaatje in een respectvolle omgeving tonen en mogelijke vervolgstappen zichtbaar maken.

De verbinder is empatisch, analytisch, charismatisch, sociaal en een netwerker. Het zijn over het algemeen prettige mensen om een gesprek mee aan te gaan, zijn uiterst bedreven in het vak communicatie, zonder dat het een geleerd kunstje is. Deze mensen luisteren echt en weten intuïtief hoe ze een grote gedifferentieerde groep aan zich kunnen binden. Wil de nieuwe Martin Luther King of Nelson Mandela opstaan?

Stilte

Geplaatst door legatio

2 februari 2012 @ 12:53 | Stilte | Berichten (0)

Ik liep laatst door de bossen en over de heidevelden en merkte op dat ik niets hoorde, helemaal niets. Het feit dat ik dit opmerkte vond ik op zich al een openbaring. Echter, dat ik heel erg diep in mezelf moest keren om mijn stilte moment boven te halen, vond ik nog veel opmerkelijker.

Deze ervaring heb ik gedeeld met wat mensen in mijn omgeving en heb hen gevraagd wanneer zij voor het laatst of überhaupt ooit absolute stilte hadden ervaren. Na lang nadenken kwamen er maar weinig positieve reacties en dit heeft in mijn ogen iets verontrustends. Want is het ervaren van stilte niet een moment om echt rust en een vorm van bezinning te ervaren?

Nou gaan we allemaal mee in de waan van de dag, logisch ook want dit is wat onze maatschappij en cultuur van ons vraagt. Druk, drukker, drukst is inmiddels iets om trots op te zijn. Stel dat iemand zegt “nou het gaat allemaal erg rustig”, dit impliceert dat er niets plaatsvindt in het leven van deze persoon en dat is schijnbaar niet goed. Dus druk zijn hoort bij “the picture perfect” van het bestaan. In dit perfecte plaatje waar je succesvol moet zijn. Succesvol is hier synoniem aan veel geld verdienen uiteraard met z’n tweeën, 2,3 kinderen “nemen”, een druk sociaal leven en regelmatig de sportschoenen aantrekken, want een kilootje te veel is not done. Een moment voor jezelf? Ik hoor regelmatig mannen en vrouwen zeggen dat ze dat niet meer kennen.

En dus vraag ik mezelf af … wanneer komen we weer toe aan onszelf? Een goed gesprek zonder gestoord te worden of de natuur echt in je opnemen en het belangrijkste even de stilte ervaren om tot jezelf te komen. Feitelijk heb ik na het stellen van deze vraag aan mijn omgeving maar bitter weinig antwoorden mogen ontvangen welke enigszins in de richting komen.

Het spreekt haast voor zich dat de stilte die ik waar heb genomen, in algemene zin maar erg weinig wordt waargenomen. De 24 uur die een dag heeft, rekken we namelijk bij voorkeur op. En waarom? Het klinkt misschien vreemd, maar als ik naar de antwoorden op die vraag kijk, zie ik een enkeling die komt met “voor je het weet ben je oud” en verder blijft het blanco. Dan krijg ik toch sterk het gevoel dat we ons laten leven.

We leven ons een slag in de rondte om zoveel mogelijk te doen tot pakweg ons 40ste. Hierna komt voor veel mensen de desillusie zowel bewust als onbewust. Is wat ik heb gedaan de laatste 20 jaar wel echt wat ik wilde doen? Wil ik zo nog wel verder? Veel mensen hebben latent deze gedachten en gaan op de automatische piloot verder. Ze dijen uit en kunnen niet wachten om vervroegd met pensioen te gaan want dan gaat het gebeuren. Dan hebben we tijd voor onszelf en gaan we genieten. Het komt er dus op neer dat we, er van uitgaande dat we 80 jaar worden, het grootste gedeelte niet leven maar overleven. Dit in een maatschappij waarin kalmte, rust en genoegen nemen met wat je eigenlijk nodig hebt, niet mag. Vervolgens komen we tot inzicht en gaan we dit inhalen in het laatste gedeelte van ons leven.Vreemd toch?

Zowel in onze werk- als privé-omgeving pleiten wij er al jaren voor de balans te vinden, waarbij ambitie an sich prima is. Alleen is het belangrijk om je gehele volwassen leven wel echt in het nu te leven en te mogen genieten van stilte en tijd voor jezelf. Het leek ons, zo net in het nieuwe jaar, een prima beginpunt om die stilte af en toe eens daadwerkelijk op te zoeken. Luister maar eens naar wat je lichaam je allemaal te vertellen heeft. Als je het serieus aanpakt zal je zien dat het meer is dan je denkt. Leer ook maar eens van de natuur die altijd weer herstelt, bekijk hoe daar het proces verloopt en hoe de natuur “fouten” aanpakt. Kortom, gun jezelf eens een moment van bezinning. Heb je een goed salaris, misschien is het wel genoeg om lekker van te leven. Bekijk eens hoe vaak je “nee” hebt moeten zeggen als een naaste om aandacht vroeg en last but not least … hoe vaak heb je jezelf een eigen moment moeten ontzeggen? Geef jezelf eens de tijd om over de rest van je leven na te denken. Het is immers iedere dag de eerste dag van de rest van je leven.

Lef tijdens de recessie is prachtig!

Geplaatst door legatio

29 januari 2012 @ 13:18 | Lef tijdens de recessie is prachtig! | Berichten (0)

Als je al jaren in een bepaald vak zit, loop je de kans blasé te worden. Immers, je hebt al zoveel gezien. Wij laten ons graag verrassen en meenemen in het enthousiasme van een ondernemer die juist lef vertoont als de economie even niet mee zit. Behalve oprechte interesse voorkomt het tevens dat we de houding krijgen van diegene waar je als beginnend professional zelf zo tegenaan kon schoppen. De zelfvoldane man of vrouw die het allemaal al weet.

Behalve dat we ons dood ergeren aan dit type mens, loop je ook nog eens de kans om je scherpte te verliezen en krijg je – mogelijk terecht – het “oma/opa weet het altijd beter” etiket op je voorhoofd geplakt. Daarmee niet gezegd dat je nooit om moet kijken, want als je het verleden kent, kan je daar in de toekomst je voordeel mee doen. Maar nieuwe mensen brengen nieuwe mogelijkheden en inzichten met zich mee en daar moet je gebruik van maken. Helemaal als je dit kunt mixen met de kennis en ervaring van een routinier.

Maar waar het ons om gaat is het enthousiasme en de gedrevenheid van de man of vrouw die zeker is van zijn/haar product of dienst. Zo zeker dat deze ook in een periode dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is, aan de slag gaat met de eigen onderneming of juist groter uit gaat pakken. We begeleiden deze ondernemende mensen graag met hun kostenmanagement, doelgroepspecificatie of om de visie verder vorm te geven. Maar bovenal zijn we graag met de mensen op zich bezig, want niets is zo inspirerend als deze mensen verder helpen zichzelf én hun onderneming te ontwikkelen. Waarbij we soms ook kritische noten kraken, eerlijkheid bovenal.

Maar als het werkt, zeker tegen alle regels in, geeft dat de ondernemer een euforisch gevoel … en ons ook. En ach, soms is iets realiseren tegen alle regels in net dat wat nodig is, om je doel te bereiken. Immers, soms moet je stil zitten als je geschoren wordt en soms moet je de wendbaarheid van een slang hebben, om je doel te bereiken. Maar zolang dat met open vizier is, is het oké.

Het zou mooi zijn als we in staat blijken om, tegen de regels in en een bezuinigende overheid, de economie dusdanig draaiende te houden dat we weer groeien. Dat er ruimte is voor nieuwe ontwikkelingen, enthousiaste en vooral gepassioneerde ondernemende mensen. Waarbij we vooral ook goed voor elkaar moeten zijn en de graaicultuur geen poot meer aan de grond krijgt. Dat schept een band die als een olievlek kan werken en dan maakt het niet uit of je in een grote economie woont en werkt of uit “klein duimpje” Nederland komt. Het gaat immers om de individuele initiatieven waar het startpunt moet liggen.

We hopen in 2012 meer van deze (potentiële) ondernemende mensen te ontmoeten … we nodigen ze hierbij van harte uit en heffen al vast het glas op het nieuwe succesvolle jaar!

Volgende pagina »

Disclaimer | Privacy & Cookie | Copyright notice | Voorwaarden | Melding maken

mei 2012
Z	M	D	W	D	V	Z
« apr
		1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29	30	31